de-stru-en-tem

destruentem (nazwa pospolita) rzeczownik biol.

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: destruent

słowoliczbaprzypadekrodzaj
destruencimnoga mianownikmęski osobowy
destruencimnoga wołaczmęski osobowy
destruenciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
destruenciepojedyncza wołaczmęski osobowy
destruentpojedyncza mianownikmęski osobowy
destruentapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
destruentapojedyncza biernikmęski osobowy
destruentachmnoga miejscownikmęski osobowy
destruentamimnoga narzędnikmęski osobowy
destruentempojedyncza narzędnikmęski osobowy
destruentommnoga celownikmęski osobowy
destruentowipojedyncza celownikmęski osobowy
destruentówmnoga dopełniaczmęski osobowy
destruentówmnoga biernikmęski osobowy
destruentymnoga mianownikmęski zwierzęcy
destruentymnoga biernikmęski zwierzęcy
destruentymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz