de-struk-to-rzy

destruktorzy (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: destruktor

słowoliczbaprzypadekrodzaj
destruktorpojedyncza mianownikmęski osobowy
destruktorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
destruktorapojedyncza biernikmęski osobowy
destruktorachmnoga miejscownikmęski osobowy
destruktoramimnoga narzędnikmęski osobowy
destruktorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
destruktorommnoga celownikmęski osobowy
destruktorowipojedyncza celownikmęski osobowy
destruktorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
destruktorówmnoga biernikmęski osobowy
destruktorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
destruktorymnoga biernikmęski zwierzęcy
destruktorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
destruktorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
destruktorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
destruktorzymnoga mianownikmęski osobowy
destruktorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz