de-wian-ta

dewianta (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dewiant

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dewiancimnoga mianownikmęski osobowy
dewiancimnoga wołaczmęski osobowy
dewianciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dewianciepojedyncza wołaczmęski osobowy
dewiantpojedyncza mianownikmęski osobowy
dewiantapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dewiantapojedyncza biernikmęski osobowy
dewiantachmnoga miejscownikmęski osobowy
dewiantamimnoga narzędnikmęski osobowy
dewiantempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dewiantommnoga celownikmęski osobowy
dewiantowipojedyncza celownikmęski osobowy
dewiantówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dewiantówmnoga biernikmęski osobowy
dewiantymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dewiantymnoga biernikmęski zwierzęcy
dewiantymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz