dia-lek-to-lo-gu

dialektologu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dialektolog

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dialektolodzymnoga mianownikmęski osobowy
dialektolodzymnoga wołaczmęski osobowy
dialektologpojedyncza mianownikmęski osobowy
dialektologapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dialektologapojedyncza biernikmęski osobowy
dialektologachmnoga miejscownikmęski osobowy
dialektologamimnoga narzędnikmęski osobowy
dialektologimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dialektologimnoga biernikmęski zwierzęcy
dialektologimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dialektologiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dialektologommnoga celownikmęski osobowy
dialektologowipojedyncza celownikmęski osobowy
dialektologowiemnoga mianownikmęski osobowy
dialektologowiemnoga wołaczmęski osobowy
dialektologówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dialektologówmnoga biernikmęski osobowy
dialektologupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dialektologupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz