do-bru-ka

Dobruka (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Dobruk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dobrukpojedyncza mianownikmęski osobowy
Dobrukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Dobrukapojedyncza biernikmęski osobowy
Dobrukachmnoga miejscownikmęski osobowy
Dobrukamimnoga narzędnikmęski osobowy
Dobrukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Dobrukimnoga biernikmęski zwierzęcy
Dobrukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Dobrukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Dobrukommnoga celownikmęski osobowy
Dobrukowipojedyncza celownikmęski osobowy
Dobrukowiemnoga mianownikmęski osobowy
Dobrukowiemnoga wołaczmęski osobowy
Dobrukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Dobrukówmnoga biernikmęski osobowy
Dobrukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Dobrukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz