do-kucz-ni-ka-mi

dokucznikami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dokucznik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dokucznicymnoga mianownikmęski osobowy
dokucznicymnoga wołaczmęski osobowy
dokucznikpojedyncza mianownikmęski osobowy
dokucznikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dokucznikapojedyncza biernikmęski osobowy
dokucznikachmnoga miejscownikmęski osobowy
dokucznikamimnoga narzędnikmęski osobowy
dokucznikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dokucznikimnoga biernikmęski zwierzęcy
dokucznikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dokucznikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dokucznikommnoga celownikmęski osobowy
dokucznikowipojedyncza celownikmęski osobowy
dokucznikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dokucznikówmnoga biernikmęski osobowy
dokucznikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dokucznikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz