do-rob-ko-wi-czu

dorobkowiczu (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dorobkowicz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dorobkowiczpojedyncza mianownikmęski osobowy
dorobkowiczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dorobkowiczapojedyncza biernikmęski osobowy
dorobkowiczachmnoga miejscownikmęski osobowy
dorobkowiczamimnoga narzędnikmęski osobowy
dorobkowiczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dorobkowiczemnoga biernikmęski zwierzęcy
dorobkowiczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dorobkowiczemnoga mianownikmęski osobowy
dorobkowiczemnoga wołaczmęski osobowy
dorobkowiczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dorobkowiczommnoga celownikmęski osobowy
dorobkowiczowipojedyncza celownikmęski osobowy
dorobkowiczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dorobkowiczówmnoga biernikmęski osobowy
dorobkowiczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dorobkowiczupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz