do-rob-ni-ku

dorobniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dorobnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dorobnicymnoga mianownikmęski osobowy
dorobnicymnoga wołaczmęski osobowy
dorobnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
dorobnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dorobnikapojedyncza biernikmęski osobowy
dorobnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
dorobnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
dorobnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dorobnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
dorobnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dorobnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dorobnikommnoga celownikmęski osobowy
dorobnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
dorobnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dorobnikówmnoga biernikmęski osobowy
dorobnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dorobnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz