do-stoj-ni-ku

dostojniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dostojnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dostojnicymnoga mianownikmęski osobowy
dostojnicymnoga wołaczmęski osobowy
dostojnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
dostojnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dostojnikapojedyncza biernikmęski osobowy
dostojnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
dostojnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
dostojnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dostojnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
dostojnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dostojnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dostojnikommnoga celownikmęski osobowy
dostojnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
dostojnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dostojnikówmnoga biernikmęski osobowy
dostojnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dostojnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz