do-zor-ce

dozorce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: dozorca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dozorcapojedyncza mianownikmęski osobowy
dozorcachmnoga miejscownikmęski osobowy
dozorcamimnoga narzędnikmęski osobowy
dozorcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
dozorcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dozorcemnoga biernikmęski zwierzęcy
dozorcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dozorcępojedyncza biernikmęski osobowy
dozorcopojedyncza wołaczmęski osobowy
dozorcommnoga celownikmęski osobowy
dozorcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dozorcówmnoga biernikmęski osobowy
dozorcymnoga mianownikmęski osobowy
dozorcymnoga wołaczmęski osobowy
dozorcypojedyncza celownikmęski osobowy
dozorcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
dozorcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz