dru-żbar-ty

drużbarty (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: drużbart

słowoliczbaprzypadekrodzaj
drużbarciepojedyncza miejscownikmęski zwierzęcy
drużbarciepojedyncza wołaczmęski zwierzęcy
drużbartpojedyncza mianownikmęski zwierzęcy
drużbartapojedyncza dopełniaczmęski zwierzęcy
drużbartapojedyncza biernikmęski zwierzęcy
drużbartachmnoga miejscownikmęski zwierzęcy
drużbartamimnoga narzędnikmęski zwierzęcy
drużbartempojedyncza narzędnikmęski zwierzęcy
drużbartommnoga celownikmęski zwierzęcy
drużbartowipojedyncza celownikmęski zwierzęcy
drużbartówmnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
drużbartymnoga mianownikmęski zwierzęcy
drużbartymnoga biernikmęski zwierzęcy
drużbartymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz