du-belt-mi-tle

dubeltmitle (nazwa pospolita) rzeczownik przest.;druk.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dubeltmitel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dubeltmitelpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dubeltmitelpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dubeltmitlachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dubeltmitlamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dubeltmitlemnoga mianownikmęski rzeczowy
dubeltmitlemnoga biernikmęski rzeczowy
dubeltmitlemnoga wołaczmęski rzeczowy
dubeltmitlempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dubeltmitlimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dubeltmitlommnoga celownikmęski rzeczowy
dubeltmitlowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dubeltmitlówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dubeltmitlupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dubeltmitlupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dubeltmitlupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz