du-biec-cza-na-mi

dubiecczanami (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dubiecczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dubiecczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
dubiecczanmnoga biernikmęski osobowy
dubiecczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
dubiecczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
dubiecczaniemnoga mianownikmęski osobowy
dubiecczaniemnoga wołaczmęski osobowy
dubiecczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
dubiecczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dubiecczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
dubiecczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dubiecczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dubiecczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
dubiecczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
dubiecczanommnoga celownikmęski osobowy
dubiecczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dubiecczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
dubiecczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz