du-bien-cza-ni-nem

dubienczaninem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dubienczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dubienczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
dubienczanmnoga biernikmęski osobowy
dubienczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
dubienczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
dubienczaniemnoga mianownikmęski osobowy
dubienczaniemnoga wołaczmęski osobowy
dubienczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
dubienczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dubienczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
dubienczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dubienczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dubienczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
dubienczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
dubienczanommnoga celownikmęski osobowy
dubienczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dubienczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
dubienczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz