du-eci-ki

dueciki (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: duecik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
duecikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
duecikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
duecikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
duecikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
duecikimnoga mianownikmęski rzeczowy
duecikimnoga biernikmęski rzeczowy
duecikimnoga wołaczmęski rzeczowy
duecikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
duecikommnoga celownikmęski rzeczowy
duecikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
duecikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
duecikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
duecikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
duecikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz