du-kacz

dukacz (nazwa pospolita) rzeczownik gwar.;rzad.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dukacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dukaczpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dukaczpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dukaczapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dukaczachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dukaczamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dukaczemnoga mianownikmęski rzeczowy
dukaczemnoga biernikmęski rzeczowy
dukaczemnoga wołaczmęski rzeczowy
dukaczempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dukaczommnoga celownikmęski rzeczowy
dukaczowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dukaczupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dukaczupojedyncza wołaczmęski rzeczowy
dukaczymnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dukaczpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dukaczpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dukaczapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dukaczachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dukaczamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dukaczemnoga mianownikmęski rzeczowy
dukaczemnoga biernikmęski rzeczowy
dukaczemnoga wołaczmęski rzeczowy
dukaczempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dukaczommnoga celownikmęski rzeczowy
dukaczowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dukaczówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dukaczupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dukaczupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Dukacz (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Dukacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dukaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
Dukaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Dukaczapojedyncza biernikmęski osobowy
Dukaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
Dukaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
Dukaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
Dukaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
Dukaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
Dukaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Dukaczommnoga celownikmęski osobowy
Dukaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
Dukaczowiemnoga mianownikmęski osobowy
Dukaczowiemnoga wołaczmęski osobowy
Dukaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Dukaczówmnoga biernikmęski osobowy
Dukaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Dukaczupojedyncza wołaczmęski osobowy

Dukacz (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: dopełniacz
przypadek: celownik
przypadek: biernik
przypadek: narzędnik
przypadek: miejscownik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Dukacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dukaczpojedyncza mnoga mianownikżeński
Dukaczpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Dukaczpojedyncza mnoga celownikżeński
Dukaczpojedyncza mnoga biernikżeński
Dukaczpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Dukaczpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Dukaczpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz