dul-ni-ku

Dulniku (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Dulnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dulnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
Dulnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Dulnikapojedyncza biernikmęski osobowy
Dulnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
Dulnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
Dulnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Dulnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
Dulnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Dulnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Dulnikommnoga celownikmęski osobowy
Dulnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
Dulnikowiemnoga mianownikmęski osobowy
Dulnikowiemnoga wołaczmęski osobowy
Dulnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Dulnikówmnoga biernikmęski osobowy
Dulnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Dulnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz