du-rzy-cie-la-mi

durzycielami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: durzyciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
durzycielpojedyncza mianownikmęski osobowy
durzycielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
durzycielapojedyncza biernikmęski osobowy
durzycielachmnoga miejscownikmęski osobowy
durzycielamimnoga narzędnikmęski osobowy
durzycielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
durzycielemnoga biernikmęski zwierzęcy
durzycielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
durzycielemnoga mianownikmęski osobowy
durzycielemnoga wołaczmęski osobowy
durzycielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
durzycielimnoga dopełniaczmęski osobowy
durzycielimnoga biernikmęski osobowy
durzycielommnoga celownikmęski osobowy
durzycielowipojedyncza celownikmęski osobowy
durzycielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
durzycielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz