du-si-ku-fla

dusikufla (nazwa pospolita) rzeczownik przest.;żart.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
przypadek: biernik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dusikufel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dusikufelpojedyncza mianownikmęski osobowy
dusikuflapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dusikuflapojedyncza biernikmęski osobowy
dusikuflachmnoga miejscownikmęski osobowy
dusikuflamimnoga narzędnikmęski osobowy
dusikuflemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dusikuflemnoga biernikmęski zwierzęcy
dusikuflemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dusikuflemnoga mianownikmęski osobowy
dusikuflemnoga wołaczmęski osobowy
dusikuflempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dusikuflimnoga dopełniaczmęski osobowy
dusikuflimnoga biernikmęski osobowy
dusikuflommnoga celownikmęski osobowy
dusikuflowipojedyncza celownikmęski osobowy
dusikuflówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dusikuflówmnoga biernikmęski osobowy
dusikuflupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dusikuflupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz