dwo-icie-la-mi

dwoicielami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dwoiciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwoicielpojedyncza mianownikmęski osobowy
dwoicielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dwoicielapojedyncza biernikmęski osobowy
dwoicielachmnoga miejscownikmęski osobowy
dwoicielamimnoga narzędnikmęski osobowy
dwoicielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dwoicielemnoga biernikmęski zwierzęcy
dwoicielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dwoicielemnoga mianownikmęski osobowy
dwoicielemnoga wołaczmęski osobowy
dwoicielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dwoicielimnoga dopełniaczmęski osobowy
dwoicielimnoga biernikmęski osobowy
dwoicielommnoga celownikmęski osobowy
dwoicielowipojedyncza celownikmęski osobowy
dwoicielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dwoicielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz