dwu-kroć

dwukroć liczebnik główny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy
akomodacyjność: rządząca

Forma podstawowa: dwakroć

słowoliczbaprzypadekrodzajinne
dwakroćmnoga mianownikmęski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: rządząca
dwakroćmnoga biernikmęski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: rządząca
dwakroćmnoga wołaczmęski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: rządząca
dwukroćmnoga biernikmęski osobowy akomodacyjność: rządząca
dwukroćmnoga dopełniaczmęski osobowy męski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: uzgadniająca
dwukroćmnoga celownikmęski osobowy męski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: uzgadniająca
dwukroćmnoga narzędnikmęski osobowy męski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: uzgadniająca
dwukroćmnoga miejscownikmęski osobowy męski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: uzgadniająca
dwukroćmnoga mianownikmęski osobowy akomodacyjność: rządząca
dwukroćmnoga wołaczmęski osobowy akomodacyjność: rządząca
dwomakroćmnoga narzędnikmęski osobowy męski zwierzęcy męski rzeczowy żeński nijaki akomodacyjność: uzgadniająca

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz