dwu-ra-mien-ni-ku

dwuramienniku (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dwuramiennik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwuramiennikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dwuramiennikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dwuramiennikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dwuramiennikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dwuramiennikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dwuramiennikimnoga mianownikmęski rzeczowy
dwuramiennikimnoga biernikmęski rzeczowy
dwuramiennikimnoga wołaczmęski rzeczowy
dwuramiennikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dwuramiennikommnoga celownikmęski rzeczowy
dwuramiennikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dwuramiennikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dwuramiennikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dwuramiennikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz