dwu-set-ka

dwusetka (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: dwusetka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwusetcepojedyncza celownikżeński
dwusetcepojedyncza miejscownikżeński
dwusetekmnoga dopełniaczżeński
dwusetkapojedyncza mianownikżeński
dwusetkachmnoga miejscownikżeński
dwusetkamimnoga narzędnikżeński
dwusetkąpojedyncza narzędnikżeński
dwusetkępojedyncza biernikżeński
dwusetkimnoga mianownikżeński
dwusetkimnoga biernikżeński
dwusetkimnoga wołaczżeński
dwusetkipojedyncza dopełniaczżeński
dwusetkopojedyncza wołaczżeński
dwusetkommnoga celownikżeński
pieniądz o wartości 200 jednostek.

· Jak ja nie lubię, kiedy bankomat wypłaca mi dwusetką.

całość, grupa obiektów, która składa się z 200 jednostek.

· Nie miałem na to czasu, musiałem opanować blisko dwusetkę rozwrzeszczanych dzieciaków - w pierwszy dzień kolonii ja nawet wysikać się nie mam czasu.

Źródła danych

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz