dwu-te-ow-ni-ku

dwuteowniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dwuteownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwuteownikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dwuteownikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dwuteownikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dwuteownikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dwuteownikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dwuteownikimnoga mianownikmęski rzeczowy
dwuteownikimnoga biernikmęski rzeczowy
dwuteownikimnoga wołaczmęski rzeczowy
dwuteownikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dwuteownikommnoga celownikmęski rzeczowy
dwuteownikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dwuteownikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dwuteownikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dwuteownikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz