dwu-tle-nie

dwutlenie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dwutlen

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwutlenpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dwutlenpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dwutlenachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dwutlenamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dwutlenempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dwutleniepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dwutleniepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
dwutlenommnoga celownikmęski rzeczowy
dwutlenowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dwutlenówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dwutlenupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dwutlenymnoga mianownikmęski rzeczowy
dwutlenymnoga biernikmęski rzeczowy
dwutlenymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz