dwu-tlen-ku

dwutlenku (nazwa pospolita) rzeczownik chem.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dwutlenek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwutlenekpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dwutlenekpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dwutlenkachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dwutlenkamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dwutlenkimnoga mianownikmęski rzeczowy
dwutlenkimnoga biernikmęski rzeczowy
dwutlenkimnoga wołaczmęski rzeczowy
dwutlenkiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dwutlenkommnoga celownikmęski rzeczowy
dwutlenkowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dwutlenkówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dwutlenkupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dwutlenkupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dwutlenkupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz