dwój-ni-ku

dwójniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dwójnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dwójnikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dwójnikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dwójnikapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dwójnikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dwójnikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dwójnikimnoga mianownikmęski rzeczowy
dwójnikimnoga biernikmęski rzeczowy
dwójnikimnoga wołaczmęski rzeczowy
dwójnikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dwójnikommnoga celownikmęski rzeczowy
dwójnikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dwójnikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dwójnikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dwójnikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz