dy-bu-ko-wi

dybukowi (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dybuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dybucymnoga mianownikmęski osobowy
dybucymnoga wołaczmęski osobowy
dybukpojedyncza mianownikmęski osobowy
dybukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dybukapojedyncza biernikmęski osobowy
dybukachmnoga miejscownikmęski osobowy
dybukamimnoga narzędnikmęski osobowy
dybukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dybukimnoga biernikmęski zwierzęcy
dybukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dybukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dybukommnoga celownikmęski osobowy
dybukowipojedyncza celownikmęski osobowy
dybukowiemnoga mianownikmęski osobowy
dybukowiemnoga wołaczmęski osobowy
dybukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dybukówmnoga biernikmęski osobowy
dybukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dybukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz