dyk-cjo-na-rzyk

dykcjonarzyk (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dykcjonarzyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dykcjonarzykpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dykcjonarzykpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dykcjonarzykapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dykcjonarzykachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dykcjonarzykamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dykcjonarzykimnoga mianownikmęski rzeczowy
dykcjonarzykimnoga biernikmęski rzeczowy
dykcjonarzykimnoga wołaczmęski rzeczowy
dykcjonarzykiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dykcjonarzykommnoga celownikmęski rzeczowy
dykcjonarzykowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dykcjonarzykówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dykcjonarzykupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dykcjonarzykupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz