dy-kiel

Dykiel (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Dykiel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dykielpojedyncza mianownikmęski osobowy
Dykielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Dykielapojedyncza biernikmęski osobowy
Dykielachmnoga miejscownikmęski osobowy
Dykielamimnoga narzędnikmęski osobowy
Dykielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
Dykielemnoga biernikmęski zwierzęcy
Dykielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
Dykielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Dykielommnoga celownikmęski osobowy
Dykielowipojedyncza celownikmęski osobowy
Dykielowiemnoga mianownikmęski osobowy
Dykielowiemnoga wołaczmęski osobowy
Dykielówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Dykielówmnoga biernikmęski osobowy
Dykielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Dykielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Dykiel (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: dopełniacz
przypadek: celownik
przypadek: biernik
przypadek: narzędnik
przypadek: miejscownik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Dykiel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Dykielpojedyncza mnoga mianownikżeński
Dykielpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Dykielpojedyncza mnoga celownikżeński
Dykielpojedyncza mnoga biernikżeński
Dykielpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Dykielpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Dykielpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz