dys-cy-pu-le

dyscypule (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dyscypuł

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyscypulepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dyscypulepojedyncza wołaczmęski osobowy
dyscypułpojedyncza mianownikmęski osobowy
dyscypułapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dyscypułapojedyncza biernikmęski osobowy
dyscypułachmnoga miejscownikmęski osobowy
dyscypułamimnoga narzędnikmęski osobowy
dyscypułempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dyscypułommnoga celownikmęski osobowy
dyscypułowipojedyncza celownikmęski osobowy
dyscypułowiemnoga mianownikmęski osobowy
dyscypułowiemnoga wołaczmęski osobowy
dyscypułówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dyscypułówmnoga biernikmęski osobowy
dyscypułymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dyscypułymnoga biernikmęski zwierzęcy
dyscypułymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz