dys-kal-ku-li-ku

dyskalkuliku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dyskalkulik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyskalkulicymnoga mianownikmęski osobowy
dyskalkulicymnoga wołaczmęski osobowy
dyskalkulikpojedyncza mianownikmęski osobowy
dyskalkulikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dyskalkulikapojedyncza biernikmęski osobowy
dyskalkulikachmnoga miejscownikmęski osobowy
dyskalkulikamimnoga narzędnikmęski osobowy
dyskalkulikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dyskalkulikimnoga biernikmęski zwierzęcy
dyskalkulikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dyskalkulikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dyskalkulikommnoga celownikmęski osobowy
dyskalkulikowipojedyncza celownikmęski osobowy
dyskalkulikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dyskalkulikówmnoga biernikmęski osobowy
dyskalkulikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dyskalkulikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz