dys-kor-dan-cyj

dyskordancyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: dyskordancja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyskordancjapojedyncza mianownikżeński
dyskordancjachmnoga miejscownikżeński
dyskordancjamimnoga narzędnikżeński
dyskordancjąpojedyncza narzędnikżeński
dyskordancjemnoga mianownikżeński
dyskordancjemnoga biernikżeński
dyskordancjemnoga wołaczżeński
dyskordancjępojedyncza biernikżeński
dyskordancjipojedyncza celownikżeński
dyskordancjipojedyncza miejscownikżeński
dyskordancjipojedyncza dopełniaczżeński
dyskordancjopojedyncza wołaczżeński
dyskordancjommnoga celownikżeński
dyskordancjimnoga dopełniaczżeński
dyskordancyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz