dys-kre-dy-ty

dyskredyty (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dyskredyt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyskredyciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dyskredyciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
dyskredytpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dyskredytpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dyskredytachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dyskredytamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dyskredytempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dyskredytommnoga celownikmęski rzeczowy
dyskredytowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dyskredytówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dyskredytupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dyskredytymnoga mianownikmęski rzeczowy
dyskredytymnoga biernikmęski rzeczowy
dyskredytymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz