dys-par-ty-cyj

dyspartycyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.;daw.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: dyspartycja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dyspartycjapojedyncza mianownikżeński
dyspartycjachmnoga miejscownikżeński
dyspartycjamimnoga narzędnikżeński
dyspartycjąpojedyncza narzędnikżeński
dyspartycjemnoga mianownikżeński
dyspartycjemnoga biernikżeński
dyspartycjemnoga wołaczżeński
dyspartycjępojedyncza biernikżeński
dyspartycjipojedyncza celownikżeński
dyspartycjipojedyncza miejscownikżeński
dyspartycjipojedyncza dopełniaczżeński
dyspartycjopojedyncza wołaczżeński
dyspartycjommnoga celownikżeński
dyspartycjimnoga dopełniaczżeński
dyspartycyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz