dys-po-nent-ko

dysponentko (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: dysponentka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dysponentcepojedyncza celownikżeński
dysponentcepojedyncza miejscownikżeński
dysponentekmnoga dopełniaczżeński
dysponentkapojedyncza mianownikżeński
dysponentkachmnoga miejscownikżeński
dysponentkamimnoga narzędnikżeński
dysponentkąpojedyncza narzędnikżeński
dysponentkępojedyncza biernikżeński
dysponentkimnoga mianownikżeński
dysponentkimnoga biernikżeński
dysponentkimnoga wołaczżeński
dysponentkipojedyncza dopełniaczżeński
dysponentkopojedyncza wołaczżeński
dysponentkommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz