dys-tynk-cyj

dystynkcyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.;daw.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: dystynkcja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dystynkcjapojedyncza mianownikżeński
dystynkcjachmnoga miejscownikżeński
dystynkcjamimnoga narzędnikżeński
dystynkcjąpojedyncza narzędnikżeński
dystynkcjemnoga mianownikżeński
dystynkcjemnoga biernikżeński
dystynkcjemnoga wołaczżeński
dystynkcjępojedyncza biernikżeński
dystynkcjipojedyncza celownikżeński
dystynkcjipojedyncza miejscownikżeński
dystynkcjipojedyncza dopełniaczżeński
dystynkcjopojedyncza wołaczżeński
dystynkcjommnoga celownikżeński
dystynkcjimnoga dopełniaczżeński
dystynkcyjmnoga dopełniaczżeński

dystynkcyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: nijaki

Forma podstawowa: dystynkcje

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dystynkcjachmnoga miejscowniknijaki
dystynkcjamimnoga narzędniknijaki
dystynkcjemnoga mianowniknijaki
dystynkcjemnoga bierniknijaki
dystynkcjemnoga wołacznijaki
dystynkcjommnoga celowniknijaki
dystynkcjimnoga dopełniacznijaki
dystynkcyjmnoga dopełniacznijaki

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz