dys-tynk-tu

dystynktu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: dystynkt

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dystynkciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
dystynkciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
dystynktpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
dystynktpojedyncza biernikmęski rzeczowy
dystynktachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
dystynktamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
dystynktempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
dystynktommnoga celownikmęski rzeczowy
dystynktowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
dystynktówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
dystynktupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
dystynktymnoga mianownikmęski rzeczowy
dystynktymnoga biernikmęski rzeczowy
dystynktymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz