dy-sy-den-ci

dysydenci (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dysydent

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dysydencimnoga mianownikmęski osobowy
dysydencimnoga wołaczmęski osobowy
dysydenciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dysydenciepojedyncza wołaczmęski osobowy
dysydentpojedyncza mianownikmęski osobowy
dysydentapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dysydentapojedyncza biernikmęski osobowy
dysydentachmnoga miejscownikmęski osobowy
dysydentamimnoga narzędnikmęski osobowy
dysydentempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dysydentommnoga celownikmęski osobowy
dysydentowipojedyncza celownikmęski osobowy
dysydentówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dysydentówmnoga biernikmęski osobowy
dysydentymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dysydentymnoga biernikmęski zwierzęcy
dysydentymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz