dziacz-ka-mi

dziaczkami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dziaczek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dziaczekpojedyncza mianownikmęski osobowy
dziaczkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dziaczkapojedyncza biernikmęski osobowy
dziaczkachmnoga miejscownikmęski osobowy
dziaczkamimnoga narzędnikmęski osobowy
dziaczkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dziaczkimnoga biernikmęski zwierzęcy
dziaczkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dziaczkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dziaczkommnoga celownikmęski osobowy
dziaczkowipojedyncza celownikmęski osobowy
dziaczkowiemnoga mianownikmęski osobowy
dziaczkowiemnoga wołaczmęski osobowy
dziaczkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dziaczkówmnoga biernikmęski osobowy
dziaczkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dziaczkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz