dziad-ko-wi-cza-ny

dziadkowiczany (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: dziadkowiczanin

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dziadkowiczanmnoga dopełniaczmęski osobowy
dziadkowiczanmnoga biernikmęski osobowy
dziadkowiczanachmnoga miejscownikmęski osobowy
dziadkowiczanamimnoga narzędnikmęski osobowy
dziadkowiczaniemnoga mianownikmęski osobowy
dziadkowiczaniemnoga wołaczmęski osobowy
dziadkowiczaninpojedyncza mianownikmęski osobowy
dziadkowiczaninapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dziadkowiczaninapojedyncza biernikmęski osobowy
dziadkowiczaninempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dziadkowiczaniniepojedyncza miejscownikmęski osobowy
dziadkowiczaniniepojedyncza wołaczmęski osobowy
dziadkowiczaninowipojedyncza celownikmęski osobowy
dziadkowiczanommnoga celownikmęski osobowy
dziadkowiczanymnoga mianownikmęski zwierzęcy
dziadkowiczanymnoga biernikmęski zwierzęcy
dziadkowiczanymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz