dzi-wa-cy

dziwacy (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dziwak

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dziwacymnoga mianownikmęski osobowy
dziwacymnoga wołaczmęski osobowy
dziwakpojedyncza mianownikmęski osobowy
dziwakapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dziwakapojedyncza biernikmęski osobowy
dziwakachmnoga miejscownikmęski osobowy
dziwakamimnoga narzędnikmęski osobowy
dziwakimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dziwakimnoga biernikmęski zwierzęcy
dziwakimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dziwakiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dziwakommnoga celownikmęski osobowy
dziwakowipojedyncza celownikmęski osobowy
dziwakówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dziwakówmnoga biernikmęski osobowy
dziwakupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dziwakupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz