dzi-wi-cie-la-mi

dziwicielami (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dziwiciel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dziwicielpojedyncza mianownikmęski osobowy
dziwicielapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dziwicielapojedyncza biernikmęski osobowy
dziwicielachmnoga miejscownikmęski osobowy
dziwicielamimnoga narzędnikmęski osobowy
dziwicielemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dziwicielemnoga biernikmęski zwierzęcy
dziwicielemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dziwicielemnoga mianownikmęski osobowy
dziwicielemnoga wołaczmęski osobowy
dziwicielempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dziwicielimnoga dopełniaczmęski osobowy
dziwicielimnoga biernikmęski osobowy
dziwicielommnoga celownikmęski osobowy
dziwicielowipojedyncza celownikmęski osobowy
dziwicielupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dziwicielupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz