ele-gan-ci-ki

eleganciki (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny iron.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: elegancik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
elegancikpojedyncza mianownikmęski osobowy
elegancikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
elegancikapojedyncza biernikmęski osobowy
elegancikachmnoga miejscownikmęski osobowy
elegancikamimnoga narzędnikmęski osobowy
elegancikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
elegancikimnoga biernikmęski zwierzęcy
elegancikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
elegancikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
elegancikommnoga celownikmęski osobowy
elegancikowipojedyncza celownikmęski osobowy
elegancikowiemnoga mianownikmęski osobowy
elegancikowiemnoga wołaczmęski osobowy
elegancikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
elegancikówmnoga biernikmęski osobowy
elegancikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
elegancikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz