em-fi-teu-to

emfiteuto (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: emfiteuta

słowoliczbaprzypadekrodzaj
emfiteucimnoga mianownikmęski osobowy
emfiteucimnoga wołaczmęski osobowy
emfiteuciepojedyncza celownikmęski osobowy
emfiteuciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
emfiteutapojedyncza mianownikmęski osobowy
emfiteutachmnoga miejscownikmęski osobowy
emfiteutamimnoga narzędnikmęski osobowy
emfiteutąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
emfiteutępojedyncza biernikmęski osobowy
emfiteutopojedyncza wołaczmęski osobowy
emfiteutommnoga celownikmęski osobowy
emfiteutówmnoga dopełniaczmęski osobowy
emfiteutówmnoga biernikmęski osobowy
emfiteutymnoga mianownikmęski zwierzęcy
emfiteutymnoga biernikmęski zwierzęcy
emfiteutymnoga wołaczmęski zwierzęcy
emfiteutypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz