epi-ku-rej-czy-kom

epikurejczykom (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: epikurejczyk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
epikurejczycymnoga mianownikmęski osobowy
epikurejczycymnoga wołaczmęski osobowy
epikurejczykpojedyncza mianownikmęski osobowy
epikurejczykapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
epikurejczykapojedyncza biernikmęski osobowy
epikurejczykachmnoga miejscownikmęski osobowy
epikurejczykamimnoga narzędnikmęski osobowy
epikurejczykimnoga mianownikmęski zwierzęcy
epikurejczykimnoga biernikmęski zwierzęcy
epikurejczykimnoga wołaczmęski zwierzęcy
epikurejczykiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
epikurejczykommnoga celownikmęski osobowy
epikurejczykowipojedyncza celownikmęski osobowy
epikurejczykówmnoga dopełniaczmęski osobowy
epikurejczykówmnoga biernikmęski osobowy
epikurejczykupojedyncza miejscownikmęski osobowy
epikurejczykupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz