fech-mi-strze

fechmistrze (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: fechmistrz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
fechmistrzpojedyncza mianownikmęski osobowy
fechmistrzapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
fechmistrzapojedyncza biernikmęski osobowy
fechmistrzachmnoga miejscownikmęski osobowy
fechmistrzamimnoga narzędnikmęski osobowy
fechmistrzemnoga mianownikmęski zwierzęcy
fechmistrzemnoga biernikmęski zwierzęcy
fechmistrzemnoga wołaczmęski zwierzęcy
fechmistrzemnoga mianownikmęski osobowy
fechmistrzemnoga wołaczmęski osobowy
fechmistrzempojedyncza narzędnikmęski osobowy
fechmistrzommnoga celownikmęski osobowy
fechmistrzowipojedyncza celownikmęski osobowy
fechmistrzowiemnoga mianownikmęski osobowy
fechmistrzowiemnoga wołaczmęski osobowy
fechmistrzówmnoga dopełniaczmęski osobowy
fechmistrzówmnoga biernikmęski osobowy
fechmistrzupojedyncza miejscownikmęski osobowy
fechmistrzupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz