fran-ka-tur

frankatur (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: frankatura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
frankaturmnoga dopełniaczżeński
frankaturapojedyncza mianownikżeński
frankaturachmnoga miejscownikżeński
frankaturamimnoga narzędnikżeński
frankaturąpojedyncza narzędnikżeński
frankaturępojedyncza biernikżeński
frankaturopojedyncza wołaczżeński
frankaturommnoga celownikżeński
frankaturymnoga mianownikżeński
frankaturymnoga biernikżeński
frankaturymnoga wołaczżeński
frankaturypojedyncza dopełniaczżeński
frankaturzepojedyncza celownikżeński
frankaturzepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz