fron-tow-ni-ku

frontowniku (nazwa pospolita) rzeczownik rzad.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: frontownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
frontownicymnoga mianownikmęski osobowy
frontownicymnoga wołaczmęski osobowy
frontownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
frontownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
frontownikapojedyncza biernikmęski osobowy
frontownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
frontownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
frontownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
frontownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
frontownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
frontownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
frontownikommnoga celownikmęski osobowy
frontownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
frontownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
frontownikówmnoga biernikmęski osobowy
frontownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
frontownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz