gar-ni-rze

garnirze (nazwa pospolita) rzeczownik kulin.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: garnir

słowoliczbaprzypadekrodzaj
garnirpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
garnirpojedyncza biernikmęski rzeczowy
garnirachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
garniramimnoga narzędnikmęski rzeczowy
garnirempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
garnirommnoga celownikmęski rzeczowy
garnirowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
garnirówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
garnirupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
garnirymnoga mianownikmęski rzeczowy
garnirymnoga biernikmęski rzeczowy
garnirymnoga wołaczmęski rzeczowy
garnirzepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
garnirzepojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz